|
Toen in 1948 de staat Israel werd opgericht,
werd David Ben Goerion de eerste minister-president. In 1953 trad
hij uit de regering en vestigde hij zich in de Negev-woestijn,
die toen -nog vrijwel onbevolkt was. Hij werd lid van de jonge
kibboets Sdeh Boker. Al sinds de jaren dertig hield Ben-Goerion
het volk voor dat het voor Israël van levensbelang was, zowel
voor de veiligheid als voor de economie, de Negev te bevolken en
te ontwikkelen. Na zijn overlijden in 1973 werd besloten zijn
eenvoudig huis in stand te houden als museum en als gedenkplaats,
en als tastbaar bewijs van zijn visie op de Negev. In
overeenstemming met Ben Goerion's testament werd het huis geheel
in de oorspronkelijke staat gelaten: meubels, boeken en zelfs
kleren bleven op hun plaats. De ingang is via de veranda, waarop Ben Goerion soms zijn gasten ontving. Vandaar komt men in de woonkamer, waarin zich veel souvenirs, illustraties en cadeautjes uit de hele wereld bevinden. (Lees de uitleg op de borden) Links bevinden zich de gescheiden slaapkamers van David en Paula Ben Goerion (David sliep gemiddeld 3 uur, wat voor Paula niet genoeg was). Het grootste deel van de nacht bracht Ben Goerion lezend door, vandaar de stapels boeken naast zijn bed. De enige versiering in Ben Goerion's slaapkamer is een foto van Mahatma Gandhi. Tussen de twee slaapkamers ligt de keuken van Paula, die was voorzien van alle moderne, gemakken.
Ben Goerion besloot zelf om zich in de Negev te vestigen. Hij vertelde: "Eind 1953 was ik eens op de terugweg van Eilat naar Jeruzalem toen ik plotseling een paar tenten en een groep jonge mensen zag waar nu Sdeh Boker is. Ik stapte uit de auto. Desgevraagd vertelden ze mij, dat ze in de Onafhankelijkheidsoorlog (1948) in het gebied hadden gevochten en dat 2000 jaar geleden op dezelfde plek mensen hadden, gewoond. Ze wilden er opnieuw een dorp bouwen. Dit raakte me diep, want ik wist hoe moeilijk het zou zijn: alles vanaf de grond opbouwen, en ook nog op zouthoudende grond, zodat landbouw moeilijk zou zijn. Zonder het hen te zeggen, besloot ik ter plekke dat ik me voor een of twee jaar bij hen zou voegen, want dat was altijd het ideaal geweest dat me naar dit land trok: eigenhandig opnieuw beginnen...". Hierna schreef Ben Goerion een brief naar kibboets Sdeh Boker: "Nooit ben ik jaloers geweest op iemand of op een groep. Niet om bezittingen en niet om titels, maar tijdens mijn ontmoeting met jullie had ik de grootste moeite mijn jaloezie te onderdrukken: waarom had ik niet het geluk aan zo'n daad deel te nemen?" Een half jaar later voegde Ben Goerion zich bij kibboets Sdeh Boker. "Als Israël de woestijn niet terugdringt,
zal de woestijn Israël terugdringen." Citaat van Ben
Goerion |